آخرین جام را می‌خورم به سلامتی

پیوندی که از هم گسست

تنهایی ما دو

اندوه من

همیشه می‌خورم به سلامتی

لبانی که دروغ گفتند

چشمانی که چون گور سرد بودند

دنیایی بی رحم و خشن

و نجات بخشی که در خواب است

جدایی از تو هدیه‌ای است

فراموشی تو نعمتی

... اما عزیز من

آیا زنی دیگر

صلیبی را که من بر زمین نهادم

بر دوش خواهد کشید؟

آناآخماتووا - ژوئن ۱۹۳۴